Σελίδες

Παρασκευή 15 Απριλίου 2022

ΘΑ ΓΥΡΊΣΟΥΜΕ;

 






Δεν θέλω να φύγω από το σπίτι μου. 

-Πού να πάω;

Τί να πάρω μαζί μου;

Τί χωράει ένας σάκος;

Δυο ρούχα, μια αλλαξιά;

Και μετά;

Πού θα αφήσω το πιάνο μου, το καβαλέτο μου, τις μπογιές μου;

Πώς θα ζήσω μετά χωρίς αυτά;

Θα αρχίσουμε λες από την αρχή. 

Ποια αρχή;

Γιατί;

Δεν θέλω να φύγω. 

Άσε να πάρω κάτι μαζί μου, μη κλείνεις τον σάκο. 

Άσε με να πάρω τις φωτογραφίες μας. 

Τις παιδικές, με τους γονείς και τους παππούδες μας. 

Αφήνουμε τους τάφους τους, ας μην αφήσουμε και τις φωτογραφίες τους. 

Θα γυρίσουμε; Δεν μου λες τίποτα. 

Τους θέλω μαζί μου, να μη ξεχάσω τα πρόσωπα τους. 

Περίμενε και κάτι ακόμα. 

Άνοιξε τα κλουβιά κι ελευθέρωσε τα καναρίνια. 

Ας πετάξουν κι αυτά μακριά, μακριά από τον πόλεμο. 

Αυτά τουλάχιστον δεν θέλουν να πάρουν κάτι μαζί τους. 

Θα φροντίσει ο Θεός γιαυτά. 

Εμάς μας ξέχασε και δεν ρωτάω γιατί. 

Κλείσε το σάκο. 

Θα γυρίσουμε;



Ήταν η συμμετοχή μου στο 28ο Συμπόσιο Ποίησης που διοργάνωσε η Αριστέα. 

Πήρα μέρος γιατί ζήτησε να γράψουμε απλά, χωρίς ρίμα και να εκφράσουμε την διαμαρτυρία μας για τον πόλεμο, για κάθε πόλεμο. 

Όλες οι συμμετοχές είναι πολύ αξιόλογες και μπορείτε να τις διαβάσετε εδώ.

Καλή μου Αριστέα, σ ευχαριστώ πολύ για την φιλοξενία σου.

Είναι η δεύτερη φορά που παίρνω το θάρρος να συμμετάσχω κι εγώ στο συμπόσιο ποίησης που διοργανώνεις με τόση επιτυχία. 

Εύχομαι να γράφουμε πάντα για τη χαρά της ζωής. 

ΚΑΛΟ ΠΆΣΧΑ. 

ΝΑ ΕΊΣΤΕ ΌΛΟΙ ΚΑΛΆ. 

Τρίτη 12 Απριλίου 2022

ΗΛΙΟΒΑΣΊΛΕΜΑ!! ( διήγημα συμμετοχή στο δικτυακό δρώμενο " Εικονα και φράση #2 " )

 



ΗΛΙΟΒΑΣΊΛΕΜΑ!!!



Η Λιούμπα σηκώθηκε νοχελικά από την ξαπλώστρα, άφησε το βιβλίο που διάβαζε κι ακούμπησε στην κουπαστή. 

Έμεινε να κοιτάζει τον ήλιο που βουτούσε στα καταγάλανα ήρεμα νερά του Αιγαίου. 

Της άρεσε αυτή η στιγμή και κάθε απόγευμα στεκόταν εκεί κι απολάμβανε το ηλιοβασίλεμα. 

Ηλιοβασίλεμα στα ελληνικά νερά!

Πόσες φορές είχε διαβάσει γιαυτό στα ταξιδιωτικά περιοδικά που έπεφταν στα χέρια της και να τώρα που το απολάμβανε ζωντανά. 

Μόλις έσβησε και το τελευταίο κομματάκι του ήλιου, κίνησε να βρει την παρέα της για να κατέβουν όλοι μαζί στο νησί που είχαν φτάσει. 

Ο μόνος τρόπος για να δει όσο πιο πολλά νησιά μπορούσε, ήταν να πάει κρουαζιέρα με ιστιοπλοϊκό. 

Έτσι κάθε απόγευμα έπιαναν λιμάνι σε διαφορετικό νησί και κατέβαιναν για να θαυμάσουν τις ομορφιές του , να δοκιμάσουν τα τοπικά προϊόντα και να γλεντήσουν μέχρι το πρωί σε κάποιο από τα παραθαλάσσια μπαρ.

Με αέρινα φορέματα και σανδάλια τα κορίτσια, βερμούδες και πολύχρωμα πουκάμισα τα αγόρια, κατηφόρισαν στα καλντερίμια του νησιού. 

Έτρεχαν να προλάβουν να δουν τα πυροτεχνήματα που φαίνονταν ήδη στον ουρανό, σημάδι ότι το γλέντι ήδη είχε αρχίσει. 


-Από δω από δω .

Τρέχα Λιούμπα γρήγορα.  Φυλάξου. 

Γρήγορα στο καταφύγιο. 

Άσε το βιβλίο και τρέχα. 

Ίσα που πρόλαβαν να κρυφτούν και οι πρώτες βόμβες έσκασαν πάνω από τα κεφάλια τους.


-Λιούμπα, εδώ εδώ είναι το γλέντι, τρέχα. 

Έλα να χορέψουμε. 

Μπήκαν στο χορό κι έγιναν ένα με τους υπόλοιπους νέους που διασκέδαζαν χορεύοντας και τραγουδώντας. 


-Άφησε παιδί μου το βιβλίο, ακόμα και στο καταφύγιο το κουβαλάς. 

Πιάσε μια γωνιά να περάσουμε τη νύχτα. 

Δεν μας βλέπω να βγαίνουμε γρήγορα και σήμερα το βράδυ. 


-Κοιτα Λιούμπα, βρήκαν τραπέζι. 

Ωραία θα περάσουμε και σήμερα το βράδυ. 

-Καλά έλεγαν οι ξαδερφες μου, η ζωή στην Ελλάδα είναι αλλιώς. 

Όσο κι αν κουράζεσαι, ο ήλιος, η θάλασσα, το τραγούδι, ο χορός,  είναι τα φάρμακα που σε ξεκουράζουν. 

Νομίζω ότι ήρθε η ώρα να μετακομίσουμε εδώ. 

Θα πραγματοποιηθεί και το όνειρο της γιαγιάς, να έρθει στην Ελλάδα, στη μάνα πατρίδα, όπως τη λέει. 

Θα επιστρέψω και θα ετοιμάσω τα χαρτιά μας, τελείωσε. 


-Αυτό ήταν, τελείωσε. 

Δεν αντέχω άλλο. 

-Λιούμπα, καλά μας λέει η γιαγιά, πρέπει να φύγουμε από δω , να πάμε στην Ελλάδα. 

Κοίτα να ετοιμάσεις τα χαρτιά μας και μόλις γυρίσει ο πατέρας σας με το καλό, να φύγουμε. 

Να ζήσουμε ειρηνικά κι ας αφήσουμε εδώ την περιουσία που με τόσο  κόπο έκαναν οι παππούδες μας. 

Μόνο να γυρίσει ζωντανός, Παναγία μου. 


-Τί βραδιά κι αυτή!

Περάσαμε τέλεια, ε Λιούμπα;

Πάμε για ύπνο στο πλοίο και το βράδυ θα συνεχίσουμε το γλέντι στο επόμενο νησί. 


-Τί βραδιά κι αυτή. 

Πάμε για ύπνο Λιούμπα, να ξεκουραστουμε λίγο, γιατί το βράδυ πάλι θα έχουμε "γλέντι". 

Κοίτα μη ξεχάσεις το βιβλίο σου .

Αμάν παιδάκι μου, ο κόσμος καίγεται κι εσύ χωμένη στο βιβλίο σου. 

Ήθελα να ήξερα τί διαβάζεις. 


-Το βιβλίο σε ταξιδεύει σε κόσμους υπαρκτούς και ανύπαρκτους, που ούτε καν τους φαντάστηκες.

Είναι ο μόνος τρόπος για να ξεπεράσω όλο αυτό που γίνεται εδώ, μάνα. 


Να είσαι σίγουρη όμως, ότι θα σας πάω εκεί που δεν θα χρειαστεί να τρέχετε πια στα καταφύγια. 

Θα αρχίσουμε από την αρχή και θα τα καταφέρνουμε. 

Μόνο να ζήσουμε ειρηνικά. 




Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στο κάλεσμα του δρώμενου που μας έδωσε  Η Μαίρη με τη Γήινη Ματιά.

" Εικονα και φράση #2"




Διάλεξα την πρώτη εικόνα. 



Εδώ  μπορείτε να διαβάσετε και τις άλλες συμμετοχές 


Μαίρη μου, σ ευχαριστώ πολύ κι εγώ για την ευκαιρία που μας δίνεις, να γράψουμε αυτά που σκεφτόμαστε με έναν άλλο τρόπο. 

Ελπίζω να συνεχίσουμε να ζούμε ειρηνικά και να απολαμβάνουμε τις χάρες της πατρίδας μας .


ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΟΛΟΙ ΚΑΛΑ. 

 



Σάββατο 9 Απριλίου 2022

ΠΟΥΛΙΆ!!!!

 

Δεν περιμέναμε να δούμε το φως του ήλιου τόσο γρήγορα!

Από τα Χριστούγεννα που έφτιαξε τα  στολίδια με μας και μετά μας έκλεισε στο συρτάρι της, πίστευα ότι θα μας θυμόταν την επόμενη χρονιά. 



Ευτυχώς που έστειλε πρόσκληση η Μία και μας θυμήθηκε.

Είχα μεγάλη περιέργεια να δω τι στολίδι ανοιξιάτικο θα μας κάνει. 

Πουλάκια, τί πιο αντιπρωσοπευτικό για την Άνοιξη!

Χρειαζόμαστε χρώματα στη ζωή μας κι αισιόδοξα μηνύματα. 


Ελπίζω να μη μείνει μόνο στα δυο μας.

Θέλουμε παρέα. 



Πάρτε λοιπόν λίγη τσόχα ή όποιο άλλο ύφασμα έχετε, κουμπιά, χάντρες  και φτιάξτε αυτά τα όμορφα πουλάκια. 

Μπορούν να στολίζουν τις Πασχαλινές λαμπάδες ή να διακοσμήσουν μια γωνιά, αν υπάρχει καμιά άδεια. 


Μία, ευχαριστώ πολύ για την πρόσκληση. 


ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΟΛΟΙ ΚΑΛΑ!

Τρίτη 5 Απριλίου 2022

ΞΕΡΙΖΩΜΟΣ!!!!!!!

Μικρασιατική Καταστροφή, 100 χρόνια μετά !!!!!!!!

Ο Ξεριζωμός όμως , καλά κρατεί και στις μέρες μας.







Οι πρόγονοι μου, ο παππούς και η γιαγιά από τη μεριά του πατέρα μου, ήρθαν κι αυτοί διωγμένοι , όπως και τόσοι άλλοι.

Ανθρώπινα κουρέλια, στρυμωγμένα σε καράβια, ανεπιθύμητοι εκεί, ανεπιθύμητοι κι εδώ στη Μάνα πατρίδα.

Πού είναι τώρα να δουν ότι δεν άλλαξε τίποτα 100 χρόνια μετά;


Έχοντας χάσει και οι δυο τις οικογένειες τους, παιδιά και σύντροφο, ξεκίνησαν άγνωστοι μεταξύ αγνώστων την προσπάθεια να ριζώσουν στη νέα πατρίδα.

Βλέπεις για να σου δώσουν γη, έπρεπε να είσαι παντρεμένος.

Και τα κατάφεραν.

Έκαναν 8 παιδιά κι απέκτησαν 25 εγγόνια, ανάμεσα σ αυτά κι εγώ.

Πόσο λυπάμαι που δεν έζησα πολύ κοντά τους!

Στο χωριό αυτοί, στην πόλη εμείς, δύσκολοι καιροί τότε.



Ο παππού, η γιαγιά και μερικά από τα παιδιά και τα εγγόνια .
Από το  φετινό ημερολόγιο του χωριού μας.


Ήμουν μικρή όταν έφυγε η γιαγιά.

 Ο παππούς πέρασε τα 100, γι αυτό και τον θυμάμαι καλά.

 Αλλά  όταν μιλούσε, επειδή δεν τον καταλάβαινα, δεν καθόμουν να ακούσω αυτά που έλεγε.

Τον θυμάμαι όμως πάντα γελαστό!

Ό,τι κι αν έλεγε δεν ήξερες αν γελούσε ή αν έκλαιγε, αν ήταν αλήθεια ή ψέματα.

Ψυχούλα, άγιος άνθρωπος.

Πόσα τράβηξαν αυτοί οι άνθρωποι!

Διαβάζω όσα βιβλία αναφέρονται σ αυτό το θέμα και δεν το χωράει ο νους μου.


Την ιστορία τους την έμαθα πολύ αργότερα από τις θείες μου.

Κάτι που μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση, είναι το γεγονός ότι τα παιδιά όλων αυτών , των ξεριζωμένων, δεν είχαν παππούδες και γιαγιάδες, θείους και θείες, ξαδέρφια. 

Βλέπεις είχαν αποκοπεί βάναυσα από το δέντρο της οικογένειας.

Το μεγάλο παράπονο από τις θείες μου.

Άκουγαν τα εντόπια παιδιά να φωνάζουν παππού , γιαγιά , θείο, θεία και δεν ήξεραν τί σημαίνουν αυτές οι λέξεις!!!

Δεν το είχα σκεφτεί ποτέ, μέχρι που μου το είπε μια από αυτές.

Σκληρό , πολύ σκληρό να είσαι μόνος σου, χωρίς τα στηρίγματα σου.

Πόσο δύσκολο , Θεέ μου, να μαζέψεις τη ζωή σου σ ένα μπόγο και να βαδίσεις στο άγνωστο!


Σαν μικρό φόρο τιμής για τους δικούς μου συγγενείς , αλλά και για όλους τους απανταχού ξεριζωμένους, έκανα ένα μικρό έργο με τα κουρελάκια μου.



Στην προκυμαία, που δεν περίμεναν το κρουαζιερόπλοιο για να πάνε εκδρομή, ούτε στριμώχτηκαν απλά.


Το έργο αυτό θα πάρει μέρος σε μια έκθεση με θέμα,

 ΞΕΡΙΖΩΜΟΣ, 100 χρόνια από την Μικρασιατική Καταστροφή, που θα γίνει στον Δήμο Κορδελιού Ευόσμου, στη Θεσσαλονίκη.




Περισσότερες πληροφορίες για την έκθεση διαβάστε εδώ.

Όσοι θέλετε μπορείτε να πάρετε μέρος.

Θα είμαστε όλοι εκεί και θα σας περιμένουμε.


                                                                ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΟΛΟΙ ΚΑΛΑ .

                                                                    ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ.