ΜΑΚΡΑΜΕ

Κόμπο κόμπο τον καημό οοο μου, τον μετράω και πονώ ωωωω

κι είναι το παράπονό μου, πότε φίλες θα σας δωωωωωω, πότε φίλες θααα σας δω;

 

Σαν να λαλήσαμε γενικώς και πού είσαι ακόμα;

Πάντως εγώ φρόντισα να ερμηνεύσω αυτό το τραγούδι και πρακτικά. 

Όσους σπάγγους βρήκα στο σουπερμάρκετ τους πήρα κι επιδόθηκα στο έργο. 

Βαζάκια από μαρμελάδες και σάλτσες, άλλαξαν προορισμό κι έγιναν φαναράκια. 

Αξιοποιήθηκαν και χάντρες από χαλασμένη κουρτίνα για τις μύγες. 

Μη ρωτάτε πού βρίσκω υλικά. 

Να'ναι καλά οι γείτονες που μου δίνουν ό,τι χαλάει 😂😂😂😂

Επιτραπέζια και κρεμαστά. 

Για όλα τα γούστα .

Και μπουκάλια ντύνουμε , λέμε. 

Ό,τι κόμπους θυμώνουν τους εφάρμοσα σε αυτοσχεδιασμούς. 

Κι άλλο wallhanging, αλλά επειδή no walls at all, εδώ στο κάμπιγκ, έγινε  treehanging😁😁

Αφορμή για να καταπιαστώ με το μακραμέ ήταν το κολιέ που έφτιαξα για τα γενέθλιά μου.

https://diaheiros.blogspot.com/2020/07/blog-post_25.html?m=1

Και μετά γοργονο_ουρίτσες για τα κοριτσάκια μας. 

Τόσες είδα να κυκλοφορούν στο διαδίκτυο, εμείς πίσω να μείνουμε;

Έτοιμη η  γοργονο-συμμορία. 

Να μη κάνω και σελιδοδείκτες;

Αφού κουβάλησα μαζί μου ένα σωρό βιβλία να μη τα στολίσω;

Ευτυχώς που μαζευόμαστε νωρίς για ύπνο και μένει χρόνος να διαβάσω λίγο. 

Μ αυτά και μ αυτά, πέρασε και το φετινό θρίλερ_καλοκαίρι κι ετοιμαζόμαστε για επιστροφή. 

Εύχομαι κι ελπίζω να βρούμε το ρυθμό μας , να προσέξουμε όσο το δυνατόν περισσότερο και να βγούμε όλοι υγιείς και με σώας τας φρένας. 

Η επόμενη ασχολία μου, θα είναι μάσκες για τα κοριτσάκια μας. 

Θα το περάσουμε κι αυτό. 

Τας φρένας, που είπα πιο πάνω, αυτά να προσέξουμε για να αντέξουμε. 

Να είστε όλοι κι όλες καλά. 

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΌ ΤΟΠΙΟ!!!!!

 Τι χρειάζεται ο άνθρωπος για να είναι χαρούμενος;

Την υγεία του, την ελευθερία του, τους αγαπημένους του .

Απλά πράγματα, καθημερινά. 

Τα είχαμε και δεν καταλαβαίναμε πόσο πολύτιμα ήταν. 

Τώρα που τα χάσαμε σχεδόν όλα, τώρα που δεν μπορούμε ούτε σχέδια να κάνουμε για το αύριο, τώρα τί;

Δεν κοστίζει τίποτα να σκέφτεσαι ότι θα έρθει το ΣΚ και θα αποδράσεις. 

Κοντά ή μακριά δεν έχει σημασία. 

Θάλασσα, αμμουδιά, μια ομπρέλα και τα ταπερακια με τα κεφτεδάκια, που έγιναν πάλι μόδα!

Τώρα το πρώτο που θα βάλεις στην τσάντα είναι η μάσκα. 

Κι άντε και την έβαλες. 

Με 40 βαθμούς υπό σκιά πόση ώρα να τη φοράς;

Είπαμε θα πιάσουν οι ζέστες θα πάει στον αγύριστο ο βρωμοιός, αυτός αντέχει και σε καμίνι. 

Μάλλον αυτό σκέφτονται και οι σοφές κουκουβάγιες που κούρνιασαν στο δέντρο. 

Είπαμε να φτιάξουμε ένα καλοκαιρινό τοπίο να απασχολήσουμε το μυαλό μας, αφού βρήκαμε ένα χαλασμένο ανεμιστήρα, αλλά τα γεγονότα είναι τόσο σοβαρά που δεν καταφέρνουμε να ξεχαστούμε. 

Ο  φάρος λέτε να μας οδηγήσει σε ασφαλές λιμάνι;

Με λίγη προσπάθεια ας αποφύγουμε τις λανθασμένες κινήσεις κι ας συμμορφωθούμε με τα πρέποντα μέτρα. 

Χρόνια πολλά σε όλους κι όλες που γιορτάζουν σήμερα. 

Του χρόνου παρόντες και υγιείς κι άνευ μάσκας. 

ΓΙΑΛΌΞΥΛΟ ΜΕ ΜΑΚΡΑΜΕ

Κάθε χρόνο τέτοια μέρα, χαρίζω στον εαυτό μου ένα πολύτιμο κόσμημα. 

Αφού έχω γενέθλια, το δικαιούμαι.
Είχα ετοιμάσει αυτό με τα Γυαλάκια, αλλά σας το έδειξα πιο μπροστά. 
Δεν είχα την υπομονή να περιμένω ένα μήνα 😂😂

Τα υλικά που είχα μαζί μου στο κάμπιγκ , ήταν άσπρο κορδόνι, μερικές χάντρες κι αρκετά γιαλόξυλα.
Ο χρόνος περιορισμένος, αλλά το προσπάθησα και κατάφερα να το ετοιμάσω εγκαίρως.

Μετά από μερικές δοκιμές, βρήκα το ξυλάκι που στεκόταν καλά και αυτοσχεδιαζοντας, έφτιαξα και ένα κομμάτι μακραμέ.
Έτοιμο το κολιέ μου .

Δεν ξέρω πώς σας φαίνεται, εμένα μου άρεσε πάρα πολύ, ενθουσιάστηκα με το αποτέλεσμα.
Νομίζω ότι θα φτιάξω κι ένα βραχιόλι.
Κι αν δεν τα φορέσω, θα τα κρεμάσω στον τοίχο σίγουρα!


Με λίγη Καλή θέληση και πολύ φαντασία , όλα τα υλικά μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε απίστευτα πολλές δημιουργίες.

Δείτε τα κοσμήματα που έχω φτιάξει κατά καιρούς με διαφορετικά υλικά και τεχνοτροπίες εδώ.

Εύχομαι να είστε όλοι καλά και να περάσουμε το υπόλοιπο καλοκαίρι χωρίς θερμά επεισόδια.

ΑΛΑΝΙΑΡΑ ΤΣΙΠΟΥΡΑ

_Θέλω να βγω στη στεριά.
_Στη στεριά; Δεν γίνεται, είσαι ψάρι.

_Και λοιπόν; Τα ψάρια δεν μπορούν να πάνε διακοπές; Θα πάω στη στεριά.
_Τα ψάρια μπορούν να πάνε διακοπές σε άλλη θάλασσα, ΟΧΙ στη στεριά όμως.
_Εγώ το αποφάσισα και θα πάω θα πάω θα πάω.
_Το ξέρεις ότι μόλις βγεις από το νερό, δεν θα είσαι πια ζωντανό ψάρι αλλά τροφή ;

_ Εμένα μου είπε ότι θα περάσουμε πολύ ωραία στη στεριά.
_Σου είπε; Ποιός σου είπε και τί ακριβώς ;
Πού γύριζες πάλι και σου ξεσήκωσαν τα μυαλά;
Μήπως πήγες έξω από το ιχθυοτροφείο, εκεί που έχουν φυλακισμένες τις ξαδέρφες μας τις τσιπούρες και τις ταΐζουν φαγητά με φάρμακα;
Εμείς είμαστε τσιπούρες ελευθέρας βοσκής, ανοικτού πελάγους, Αλανιάρες με το όνομα δλδ..
Πόσες φορές σου είπαμε να μη πηγαίνεις σε τέτοια υποβαθμισμένα μέρη;
_Μου υποσχέθηκε ότι θα με πάει στο καλύτερο εστιατόριο.
_ Ωχ , συμφορά που μας βρήκε.
Στο καλύτερο εστιατόριο θα σε πάει, γιατί εκεί θα σε πουλήσει 10 φορές πιο ακριβά από τις ξαδερφες μας.
Θα είσαι στο μενού το κυρίως πιάτο κι όχι πελάτης του μαγαζιού.
_Μα τον Ποσειδώνα, θα σε κλειδωσω στο βυθό μέχρι να περάσει η επήρεια από τα ληγμένα που έφαγες.
_Ναι, να παμε στο βυθό, εκεί που είναι η μάγισσα_γοργόνα. 
Αυτή θα με καταλάβει και θα βρει τρόπο να με βγάλει στη στεριά χωρίς να κινδυνεύω να με φάνε.
_Εμπρός λοιπόν, πάμε κι αν  βρει τρόπο, θα σε αφήσω να πας, γιατί εσύ μυαλό δεν βάζεις.

_Είδες που σου τα λεγα;
Νάτη μαζί με τη μικρή της βοηθό, κάτι φτιάχνουν.

Με μικρές ψηφίδες, η άτακτη τσιπούρα έγινε θήκη για τις χαρτοπετσέτες.

Αφού ήθελε να βγει στη στεριά, βρέθηκε τρόπος.

Και η βάση της θήκης, θα της θυμίζει τη θάλασσα και την αμμουδιά.

Όσο κι αν φυσάει, η Αλανιάρα τσιπούρα, τις κρατάει γερά .

Δεν ξέρω αν οι συγγενείς της είναι ευχαριστημένοι από την μεταμόρφωση, εγώ είμαι πάντως.
Ήθελα μια θήκη διαφορετική από τις άλλες.
Το ξύλινο μέρος, επειδή ξέρω ότι θα με ρωτήσετε, το αγόρασα από εδώ.
Τώρα θα μας συντροφεύει την ώρα του φαγητού και δεν θα κινδυνεύει να την φάμε.

Μια κατασκευή που έφτιαξα μαζί με την Ευγενούλα.
Η Αλανιάρα τσιπούρα, βοήθησε στην παρουσίασή της.

Καλό καλοκαίρι σε όλους κι όλες σας.

ΓΥΑΛΑΚΙΑ!!!!!!!

_Κάπου σε ξέρω εσένα, είπε το καφέ γυαλάκι στο πράσινο. 

_Ναι ήμασταν μαζί στην ίδια παραλία, δεν θυμάσαι; απάντησε το πράσινο γυαλάκι.

Μια κυρία μας μάζεψε και μας έβαλε σε ένα βάζο μαζί με πολλά άλλα γυαλάκια. 

_Πώς βρέθηκες στην παραλία; ρώτησε το καφέ. 

_Πού να στα λέω, απάντησε το πράσινο.  

Ήμουν σε ένα γάμο κι αφού έφαγαν και ήπιαν και χόρεψαν οι καλεσμένοι, μας  πέταξαν στα βράχια εμάς τα άδεια μπουκάλια και μας έσπασαν. 

_ Χωρίς να σκεφτούν ότι μολύνουν την θάλασσα ή ότι μπορεί κάποιος να κοπεί. 

_Εσύ θα μου πεις πώς βρέθηκες στην ίδια παραλία με μένα;
_Εγώ ήμουν σε στενάχωρο γεγονός, κάποιον αποχαιρετούσαν για πάντα, αλλά το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο.
Αφού έφαγαν και ήπιαν, μας πέταξαν χωρίς να σκεφτούν τις συνέπειες.

_Είμαι κι εγώ εδώ, φώναξε ένα άσπρο γυαλάκι.
_Δεν σε προσέξαμε γιατί είσαι διάφανο, είπαν και τα δυο με μια φωνή.
_Θα μας πεις κι εσύ τη δικιά σου ιστορία;

_Ναι, φυσικά θα σας πω.
Εγώ ήμουν σε ένα ποδοσφαιρικό αγώνα κι όταν τελείωσε, όλοι οι οπαδοί της ομάδας που κέρδισε γλέντησαν τη νίκη τους με ποτά .
Το αποτέλεσμα το ίδιο.
Κατέληξα κι εγώ σαν σπασμένο γυαλάκι στην ίδια παραλία, αφού όλο το χειμώνα τα κύματα και η άμμος λείαναν τις κοφτερές πλευρές μου.

Αλλά και οι οπαδοί της ομάδας που έχασε έκαναν το ίδιο.

Γι αυτό είμαστε τόσα πολλά.
Δεν έχουν όμως όλες οι παραλίες γυαλάκια.
Φαίνεται ότι τα κύματα έχουν συγκεκριμένο προορισμό.

Ευτυχώς που υπάρχουν και οι κύριες που μας μαζεύουν.
Τί θα μας κάνουν δεν ξέρω, αλλά ελπίζουμε να μη κινδυνεύουμε από άλλο σπάσιμο.
Αλλά δεν θα κινδυνεύουν κι όσοι περπατάνε ξυπόλυτοι στην αμμουδιά.

Πάντως η κυρία που μας μάζεψε και μας έβαλε στο βάζο, μας έδωσε σε μια άλλη που μας κοίταζε πολλές μέρες κι όλο κάτι έλεγε πως θα μας κάνει, αλλά δεν κατάλαβα καλά.
Να σας πω φοβήθηκα γιατί γυάλιζε πολύ το μάτι της.

Κάτι για σκουλαρίκια έλεγε,

Κάτι για μενταγιόν και δαχτυλίδια.

Έβγαλε τα εργαλεία της κι αφού μας τσουρούφλισε με το  κολλητήρι της, δεν σας είπα ότι φοβήθηκα; έβλεπε ικανοποιημένη το αποτέλεσμα.

Δεν ξέρω για σας γυαλάκια μου,  αλλά εγώ όντως καμαρώνω τα καινούργια μου κοσμήματα.
Αν και στη δικιά μας παραλία, δεν βρίσκω κανένα γυαλάκι, φρόντισαν οι φίλες μου, η Αριάδνη και η Σοφία, να με προμηθεύσουν αρκετά και τις ευχαριστώ πολύ γι'αυτό.

Έπιασαν δουλειά τα κολλητήρια μετά από πολλά χρόνια στο ταμείο ανεργίας κι έφτιαξαν μενταγιόν, δαχτυλίδια και σκουλαρίκια.

Νομίζω όλο το καλοκαίρι με αυτά θα ασχοληθώ.
Μπορούν να γίνουν όμορφα πράγματα με τα γυαλάκια.
Στην αρχή σκέφτηκα να κάνω ένα πίνακα, αλλά δεν έχω άλλο άδειο τοίχο καρντιά μου, οπότε η μόνη λύση ήταν να γίνουν  κοσμήματα για να τα φοράμε.
Συνεχίστε το έργο σας φίλες μου, καθαρίστε τις αμμουδιές κι εδώ είμαι γω, πάσα προσφορά δεκτή 😘😘

Καλό καλοκαίρι και καλή σοδειά.

Υ.Γ. Μ ε την ανάρτηση αυτή, παίρνω μέρος στις ιστορίες του καλοκαιριού, που διοργανώνει η Μαρία Νικολάου στο μπλογκ της το κείμενο.

ΟΙΚΙΑΚΗ ΑΥΤΑΡΚΕΙΑ!!!!

 Η Ντέζυ  έριξε τα τελευταία ρούχα στη βαλίτσα και την έκλεισε.  

Μήπως τα έβγαλε και καθόλου; Γέλασε μέσα της κι αναρωτήθηκε, με ποιο σκεπτικό είχε πάρει μαζί της τα επώνυμα συνολάκια της και τις 12ποντες γόβες;

Όταν στις αρχές Μαρτίου, πήραν την απόφαση να φύγουν, γέμισε βιαστικά τις βαλίτσες χωρίς να σκεφτεί ότι δεν είχε ξαναπάει σε χωριό!!!

Δεν ήθελε να φύγει, είχε αντιδράσει με σθένος στην αρχή, γιατί δεν μπορούσε να απομακρυνθεί από  όλα όσα συνήθιζε.

Το γυμναστήριο, τα ψώνια, τα θέατρα, τους καφέδες με τις φίλες της.

Όλα αυτά , συμπλήρωναν την ημέρα της , μετά την δουλειά!!!

Χρειάστηκε να καταβάλει μεγάλη προσπάθεια ο  Άλεξ για να την πείσει, ότι τίποτα δεν θα ήταν ίδιο όσες μέρες θα ήταν σε καραντίνα.

Θα ήταν κλεισμένοι μέσα στο σπίτι κι αυτοί και τα δύο τους παιδάκια.

Τον Τζακ και τη Μπέτυ 6 και 4 χρονών αντίστοιχα!!

Η μόνη έξοδος κι αυτή με χαρτί, θα ήταν στο σούπερ μάρκετ, σε φαρμακείο και σε γιατρό, αν χρειαζόταν.

Με βαριά καρδιά μπήκε στο αυτοκίνητο και ξεκίνησαν για το χωριό του Άλεξ.

Τα παιδιά ήταν ενθουσιασμένα, γιατί πρώτη φορά θα πήγαιναν στο χωριό.

Τους παππούδες τους έβλεπαν, μόνον όταν εκείνοι μπορούσαν να κατέβουν στην πόλη, μερικές φορές τον χρόνο.

Οι γονείς του Άλεξ , αρκετά νέοι ακόμα, διατηρούσαν μια μικρή φάρμα στο χωριό.

Ο παππούς Ιάκωβος και η γιαγιά  Δέσποινα, όλη την ημέρα δεν σταματούσαν καθόλου.

Από νωρίς το πρωί, η έννοια τους ήταν τα ζωντανά  , οι κοτούλες , τα κατσικάκια, τα γουρουνάκια και φυσικά οι γατούλες και τα σκυλάκια.

Μετά φρόντιζαν τον μπαξέ τους , όπου ανάλογα με την εποχή,  είχαν φυτεμένα όλα τα αγαθά του κόσμου.

Μαζί τους πρώτος και καλύτερος ο μεγάλος παππούς, ο παππούς Αλέκος, έλεγχε τα πάντα και βοηθούσε όσο μπορούσε, αφού κόντευε πια τα 90.

Η μεγάλη γιαγιά, η γιαγιά Κατίνα ή αλλιώς Αλέξενα, είχε την επιμέλεια του φαγητού.

Όλη την ημέρα δεν σταματούσε να μαγειρεύει , να φτιάχνει πίτες και γλυκά!!!

Ο παππούς Αλέκος, γελούσε και καμάρωνε που είχε νέα γυναίκα, ούτε 80 χρονών κοριτσάκι.
Τη βοηθούσε να πάει στο σούπερ μάρκετ, όπως έλεγε τον λαχανόκηπό τους, από τότε που ρώτησαν τα μικρά τους εγγόνια , από πού θα ψώνιζαν για να μαγειρέψει η γιαγιά!!!

Ξεκινούσε τη μέρα της η γιαγιά Κατίνα με την προσευχή της μπροστά στην αναμμένη καντήλα και μετά συνέχιζε ακάθεκτη να παλεύει με τα κουζινικά της φτιάχνοντας ό,τι ήξερε και δεν ήξερε για να τους ευχαριστήσει όλους.

Και μη νομίζεται πως μετά σταματούσε, όχι, συνέχιζε στον αργαλειό της, που ήταν ακόμα στημένος στο πίσω δωμάτιο του σπιτιού, από τότε που ήρθε νύφη εδώ, σχεδόν παιδούλα!!!!

Ό,τι κι αν της έλεγαν, αυτή επέμενε πως ήταν η ώρα της ξεκούρασης, η ώρα της χαράς και της δημιουργίας!!!!!!!!

Αν δεν ύφαινε η ίδια το ύφασμα για τα στρωσίδια του σπιτιού, ακόμα και των ρούχων, δεν αναπαυόταν η ψυχή της.

Μπορεί να μην ήξερε τη λέξη  αυτάρκης και οικιακή αυτάρκεια,  αλλά ήταν και την εφάρμοζε μέχρι εκεί που μπορούσε κι έφταναν οι δυνατότητες της.

Και κοίτα να δεις που έχουν γίνει πάλι της μόδας τα υφαντά ρούχα κι αξεσουάρ, οι κουρελούδες και τα ριχτάρια!!!!!!!!

Η Ντέζυ, που τώρα όλοι την φώναζαν Μαργαρίτα, είχε ενθουσιαστεί με όλα αυτά και έκανε διάφορες σκέψεις κι όνειρα!!

Παλαιότερα ο Άλεξ, που τώρα όλοι τον φώναζαν Αλέξανδρο ή και Αλέκο  , είχε προσπαθήσει να την πείσει ότι μπορούσαν να συνδυάσουν την υγιεινή ζωή στο χωριό με την επαγγελματική δραστηριότητα .

Στο κάτω κάτω, είχαν σπουδάσει και οι δύο και δούλευαν σε δουλειές άσχετες με το αντικείμενό τους.

Τώρα όλα τα έβλεπε με άλλο μάτι, ιδίως τα πρόσωπα των παιδιών τους.

Η χαρά ήταν ζωγραφισμένη στα προσωπάκια  τους. Αυτά που είχαν μάθει εδώ στο χωριό, κοντά στους παππούδες και τις γιαγιάδες,  δεν θα τα μάθαιναν σε κανένα σχολείο.

Έμαθαν να ταΐζουν τις κότες και τα κατσικάκια, να ξεχωρίζουν και να αναγνωρίζουν τα λαχανικά, τα λουλούδια και τα δέντρα .

Η αγαπημένη ασχολία της μικρής Μπέτυ που τώρα όλοι την φώναζαν Δεσποινούλα, ήταν να μαζεύει μαζί με τη μεγάλη γιαγιά , χαμομήλι από το διπλανό χωράφι  και να το απλώνουν στη βεράντα επάνω σε καθαρά σεντόνια , για να στεγνώσει!!!

Όλο το χειμώνα θα έπιναν ζεστό ρόφημα και θα έλεγαν παραμύθια δίπλα στο τζάκι.

Δεν έβλεπαν την ώρα και οι δυο τους.

tasha-tudor

Ο Τζάκ, που τώρα τον φώναζαν όλοι Ιάκωβο, τρελαινόταν για βόλτες με τα μικρά αλογάκια.

Ο παππούς Ιάκωβος κρατούσε το χαλινάρι και τον πήγαινε γύρω γύρω στην αυλή.

Αλλά και η ίδια είχε διδαχτεί πάρα πολλά όλο αυτό τον καιρό!

Πρώτα πρώτα είχε μάθει να μαγειρεύει και μάλιστα πολύ ωραία, ακόμη και φύλλο προσπάθησε να ανοίξει με τη βοήθεια της γιαγιάς.
Δεν την έφτανε βέβαια ακόμα,αλλά συνέχιζε τις προσπάθειες.

Αυτά που την ενδιέφεραν όμως περισσότερο, ήταν τα υφαντά και η λεβάντα.

Σκεφτόταν να αξιοποιήσει το πτυχίο του Χημικού που είχε, βάφοντας η ίδια το μαλλί που έπαιρναν από τα πρόβατα ή  παρασκευάζοντας αιθέρια έλαια και σαπούνια, τα οποία θα μπορούσαν να πουληθούν ακόμα και στο εξωτερικό.

Εδώ θα ήταν χρήσιμο το πτυχίο του Άλεξ η Αλέξανδρου ή Αλέκου, αφού σπούδασε marketing.

Τελικά είχε δίκιο ο αγαπημένος της, πολλά μπορούσαν να κάνουν σ αυτό τον ευλογημένο τόπο. 

Έμενε να σκεφτεί με πιο τρόπο θα το ανακοίνωνε στη μητέρα της.
Η οποία σίγουρα θα διέδιδε στις φίλες της ότι η κόρη της  θα εξετρεφε στη φάρμα της σπάνια άλογα για ιππασία.
Ούτε λόγος για κατσίκια και πρόβατα ούτε για λαχανόκηπο και κοπριά, φυσικά! 😂😂

  -Μαργαρίτα, είσαι έτοιμη;

Μας περιμένουν για το αποχαιρετιστήριο δείπνο. Η γιαγιά έφτιαξε ό,τι καλύτερο μπορούσε κι ετοίμασε και τις τσάντες που θα μας δώσει γεμάτες πεσκέσια!

 -Λοιπόν, παιδιά μου, ας πιούμε στην υγειά μας κι άλλο κακό να μη μας βρει!!!

Ο παππούς σήκωσε το ποτήρι του κι αμέσως τον ακολούθησαν όλοι.

-Μας δώσατε μεγάλη χαρά με τον ερχομό σας εδώ. Όσο σκεφτόμασταν ότι θα περνούσατε όλες αυτές τις μέρες κλεισμένοι σε 4 τοίχους, αρρωσταίναμε!!!!!!

Τώρα ελπίζουμε να μας έρχεστε πιο συχνά, να ας πούμε για τις καλοκαιρινές σας διακοπές, ε, τι λέτε;

Τα παιδικά ματάκια άστραψαν και τα κεφαλάκια γύρισαν για να κοιτάξουν τους γονείς τους.

-Αλήθεια, μπορούμε να ξανάρθουμε μαμά; Είπαν με μια φωνή.

Θα μας λείψουν οι κοτούλες και τα κατσικάκια και οι βόλτες σε όλο το κτήμα με τις γιαγιάδες και τους παππούδες.

Η ερώτηση πήγε αποκλειστικά στη μαμά τους, τη Μαργαρίτα, γιατί τα αυτάκια τους είχαν πιάσει μερικές φορές την απέχθεια της για το χωριό!!!

14 ζευγάρια μάτια κι άλλα τόσα αυτιά , περίμεναν την απάντηση της.

-Μάλλον δεν θα μπορέσουμε να έρθουμε, άρχισε να λέει κι αμέσως η συννεφιά απλώθηκε στα πρόσωπα όλων, γιατί για να έρθουμε, βιάστηκε να συμπληρώσει, πρέπει πρώτα να φύγουμε , οπότε αποφασίσαμε με τον μπαμπά σας, να μείνουμε εδώ και να κάνουμε μια καινούργια αρχή!

Τι λέτε, συμφωνείτε όλοι;

Το ουράνιο τόξο ανέτειλε στα πρόσωπα τους κι αυτή ήταν η απάντηση στην ερώτηση της Μαργαρίτας, πρώην Ντέζυ.

Αυτή ήταν η συμμετοχή μου , στη φωτογραφική σκυτάλη που διοργανώνει η Μαίρη στη Γήινη Ματιά της
Τη φωτογραφία την παρέλαβα από την Ελένη, μαζί με την λέξη Αυτάρκης , που έπρεπε να συμπεριλάβω στο κείμενο.


Με τη σειρά μου δίνω τη σκυτάλη στη Μαρία με την πιο κάτω φωτογραφία και τη λέξη, όνειρα .

Πηγή

Καλή επιτυχία Μαρία!!!

Η ΤΣΆΝΤΑ ΤΗΣ ΣΤΑΧΤΟΠΟΥΤΑΣ!!

 Είμαι έτοιμη Νεραϊδο-νονά μου.
Παίρνω και το τσαντάκι μου και φεύγω.

_Τσαντάκι, ποιό τσαντάκι, Σταχτοπούτα;
Δεν έχει τσαντάκι το παραμύθι!

_Δεν είχε, τώρα έχει, Νεραϊδο-νονά μου.
Μου έφτιαξες το φόρεμα, μου έβαλες γυάλινα γοβάκια και κορώνα, έφτιαξες την κολοκύθα, άμαξα, τα ποντίκια, άλογα και κάνεις θέμα για ένα τσαντάκι;

_Μα τί να το κάνεις, σε χορό πας, δεν το χρειάζεσαι.

_Σε βρίσκω ανενημέρωτη Νεραϊδο-νονά μου.
Πού θα βάλω τα γάντια μου, τη μάσκα και το Detol?
_Τί λες κοριτσάκι μου, τί είναι όλα αυτά;
_Αχ, Νεραϊδο-νονά μου, μάλλον στον δικό σου κόσμο δεν έφτασε ο κορονοιός.
Δεν είναι ώρα να σου εξηγήσω τί ακριβώς είναι, κούνα τα μαγικό σου ραβδάκι και φτιάξε μου το τσαντάκι και θα τα πούμε αύριο.

_Έχουμε πρόβλημα Σταχτοπούτα μου, έπεσε η μπαταρία του και δεν λειτουργεί.

_Και τώρα τί θα κάνουμε;

Αυτό είναι ένα κεντημενο πετσετάκι της μητριάς μου, τί το θέλεις;

_Τί κάνεις, γιατί το έκοψες;
Αν το δει αλλοίμονο μου.

_Τσαντάκι δεν ήθελες Σταχτοπούτα, τσαντάκι θα έχεις. 

Αφού δεν μπορώ να το κάνω με το μαγικό μου ραβδάκι, θα το κάνω με τα χέρια μου. 

Φέρε κλωστή και βελόνα. 

Νεραιοδο_νουνά μου, είσαι απίθανη!
Δεν σε πιστεύω.
Χαλάλι τα καψώνια που θα μου κάνει η μητριά μου!

_Μη χάνεις χρόνο, βάλε μέσα αυτά που θέλεις, ανέβα στην άμαξα και τρέχα στο παλάτι για το χορό.

_Φεύγω, φεύγω κι ευχαριστώ πολύ. 

_Να περάσεις όμορφα κι αύριο να μου πεις τί είναι αυτός ο κορονοιός. 

_ Μη ξεχάσεις να φύγεις πριν χτυπήσει το ρολόι 12 φορές. 

Το μόνο που δεν θα εξαφανιστεί θα είναι η χειροποίητη τσαντούλα σου.

Δεν ξέρω αν σας άρεσε αυτή η μικρή προσθήκη στο παραμύθι της Σταχτοπούτας, ήταν έμπνευση της στιγμής για να δικαιολογήσω το κομμένο πετσετάκι. 

ΝΑ ΕΊΣΤΕ ΌΛΟΙ ΚΑΛΆ.