ΛΕΥΚΆ ΛΟΥΛΟΎΔΙΑ!!! φιλική πρόσκληση 160

 Καλωσορίζουμε τον Μάιο 

με Λευκά λουλούδια!

Νταντελιόν!!!!

Η συμμετοχή μου στη φιλική πρόσκληση 160

της αγαπημένης φίλης Μία.

Ίσως γίνει μαξιλάρι , ίσως γίνει τσάντα. 

Αναλόγως την έμπνευση. 

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ!

ΙΠΠΟΚΡΆΤΕΙΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΊΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΊΚΗΣ

 -Πού πας;

-Ρίξε κάτι επάνω σου, θα κρυώσεις. 

-Άργησες, έφαγες κάτι εκεί που ήσουν;

-Μη τρως πολύ, θα σε πειράξει. 

-Βήχεις, κρύωσες; Να σου κάνω ένα τσάι;

Όλα αυτά κι άλλα τόσα θα με έβγαζαν από τα ρούχα μου, άλλες στιγμές. 

Τώρα όμως όχι κι ο λόγος;

Τα λέει με τόσο νοιάξιμο στη φωνή της η γιαγιούλα που είναι στο απέναντι κρεβάτι.

Αν ζούσε  η μαμά μου θα ήταν στα χρόνια της, 93. 

Τα λέει και τα εννοεί και φαντάζομαι ότι θα τα έχει πει χιλιάδες φορές σε παιδιά κι εγγόνια και θα τα έχει νευριάσει όπως νευρίαζα κι εγώ, όπως νευριάζουν και τα παιδιά μου όταν τα λέω. 

Συγνώμη Σάσα και Γιώργο, εγώ θα τα λέω κι ας νευριάζετε. 

Δεν περίμενα να ακούσω κάποιον να με ρωτάει αν είμαι καλά μόλις γύρισα στο δωμάτιο και με πήραν τα κλάματα. 

Περίμενα τηλέφωνο από τον άνδρα μου και τα παιδιά μου, να με ρωτήσουν αν είμαι καλά, αλλά όχι από τη μαμά μου.

Για να μη σας ταλαιπωρώ κι αναρωτιέστε τί επαθα, κάνω αυτή την ανάρτηση για να καταθέσω την προσωπική μου άποψη για το νοσοκομείο Ιπποκράτειο της Θεσσαλονίκης στο οποίο νοσηλεύομαι από την προηγούμενη Παρασκευή. 

Μια πέτρα βιαστική και γρήγορη, αποφάσισε να πάει ταξίδι κι όσο κι αν προσπάθησα να της αλλάξω γνώμη, δεν τα κατάφερα. 

Η πρώτη μου επιλογή ήταν ιδιωτική κλινική, γιατί ξέρω τον χαμό που γίνεται όταν εφημερεύουν τα δημόσια νοσοκομεία, φοβάμαι και τον κοροναιό, οπότε πίστευα οτι δεν είχα άλλη επιλογή. 

Μετά τις πρώτες εξετάσεις κι ενώ περίμενα να παω σε δωμάτιο, μου ανακοίνωσαν οτι είμαι θετικη στον κοροναιό και δεν με κράτησαν. 

Για καλή μου τύχη, ήρθε στην κατάλληλη στιγμή ο κοροναιός. 

Έτσι βρέθηκα στο νοσοκομείο στα επείγοντα εξωτερικα ιατρεία κι έχω να πω τα καλύτερα. 

Όλα λειτουργούν άψογα. 

Πρέπει όμως να είμαστε κι εμείς πιο συνεργάσιμοι για να μπορούν να κάνουν την δουλειά τους σωστά. 

Βέβαια όλοι κοιτάμε να ασχοληθούν πρώτα με μας, γιατί θεωρούμε ότι έχουμε το μεγαλύτερο πρόβλημα από όλους .

Δεν αδικώ κανέναν, έτσι σκεφτόμουν κι εγώ όσες ώρες περίμενα. 

Ξέρουν να αξιολογούν τις καταστάσεις και να στέλνουν τον καθένα όσο πιο γρήγορα γίνεται στη θέση που πρέπει. 

Νοσηλευτικό προσωπικό και γιατροί είναι ευγενικοί και προσιτοί, ανθρώπινοι. 

Τους μιλάς και σ απαντάνε χωρίς νεύρα κι απότομες απαντήσεις. 

Το φαγητό; Τέλειο!

Το έζησα κι αυτό, να μου αρέσει φαγητό νοσοκομείου. 

Οι νοσηλεύτριες καθαρίζουν τις κατάκοιτες, τις μιλάνε με γλυκόλογα και τις ταΐζουν προσεκτικά και ήρεμα.

Μια εικόνα που δεν περίμενα να δω.

Εξετάσεις συνέχεια, χωρίς να βάζεις το χέρι στην τσέπη. 

Είμαστε πολύ τυχεροί που έχουμε δημόσιο σύστημα υγείας και θα πρέπει να συνεχίσουμε να το έχουμε. 

Κάποιοι έδωσαν τη ζωή τους με τους αγώνες τους για δημόσια ασφάλεια και υγεία. 

Οι αμοιβές των γιατρών  πρέπει να είναι ανάλογες των ικανοτήτων τους και τα ωράρια ανθρώπινα. 

Αφού σπούδασαν τόσα χρόνια και κάνουν καλά τη δουλειά τους, γιατί όχι;

Άλλοι αμείβονται χωρίς να κανουν καμία δουλειά, ξέρετε εσείς, αλλά δεν είναι του παρόντος αυτό το θέμα. 

Όλοι οι Έλληνες επιστήμονες φεύγουν στο εξωτερικό, γιατί;

Δώστε τους τους τη δυνατότητα να μείνουν στη χώρα μας και να προσφέρουν γιαυτή. 

Αξιολογήστε τους.

Αυτά όφειλα να πω με το χέρι στην καρδιά. 

Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους σας, γιατρούς και νοσηλευτικό προσωπικό, του δημόσιου νοσοκομείου Ιπποκράτειο Θεσσαλονίκης .

Να είστε καλά και να συνεχίσετε το έργο σας απλά, ανθρώπινα και Χριστιανικά.

.

ΚΑΛΗ ΑΝΆΣΤΑΣΗ. 

ΠΑΤΣΓΟΥΟΡΚ!!! ΡΆΨΙΜΟ!!!!!

 -Δεν βγαίνω μάνα μου , δεν βγαίνω !

-Γιατί; Η καραντίνα έληξε, δεν το πήρες είδηση;

- Δεν βγαίνω σου λέω!

- Γιατί ; Έτρωγες πολύ και τώρα δεν βγαίνεις μέχρι να χάσεις όλα τα παραπανησια κιλά;

-Δεν βγαίνωωωωωω! Μη επιμένεις,δεν βγαίνω!

- Το βρήκα ! δεν σ αφήνει ο άνδρας σου να βγεις για να μη ξοδέψεις χρήματα;

- Αυτό το συνήθιο το έχω κόψει προ πολλού !

Ναναι καλά η ανακύκλωση. 

- Δεν βγαίνω όμως, τέρμα !

- Τότε δεν σ αφήνει να βγεις επειδή μαζεύεις ό,τι πετάνε οι άλλοι!

- Πόσο καλά με ξέρεις! Αλλά μη το φωνάζεις βρε παιδί μου και μας ακούσει. 

Κοντά έπεσες, αλλά δεν είναι αυτός ο λόγος !

- Δεν βγαίνω και ξέρεις γιατί;

Έχω φρακάρει!

-  Τόσα πολλά κιλά έβαλες; Το είπα πριν, δεν το είπα;

- Πάντα με τον καλό λόγο είσαι!

Φράκαρα από τα πολλά κουρελάκια κι όχι από τα πολλά κιλά !

- Δλδ; 

- Τί Δλδ; 

Να είναι καλά οι φίλες μου που φροντίζουν να με τροφοδοτούν συνέχεια με υλικά και όχι μόνο αυτές που μένουν στη Θεσσαλονίκη, αλλά κι αυτές που μένουν σε άλλους νόμους ή και νησιά. 

Αλλά τώρα πρέπει να φροντίσουν να με φιλοξενήσουν μόλις με διώξουν από το σπίτι. 

- Τί θα κάνεις τώρα; Θα πετάξεις τα κουρελάκια σου;

- Δεν ξέρεις πώς αυτή τη λέξη δεν την λέμε ΠΟΤΕ;

Την έχουμε διαγράψει προ πολλού. 

- Τότε πώς θα λιγοστέψουν; 

Όχι τίποτα άλλο, αλλά  να ανοίξει χώρος για να περάσεις. 

- Ράβω καλέ τί αλλο;

Ράβω συνέχεια. 

Δεν βλέπεις, άρχισα καινούργια κομμάτια που θα γίνουν μάλλον πάπλωμα. 

Τα 4 πρώτα σχέδια .
Το κάθε κομμάτι έχει διαστάσεις 37.5 εκατοστά. 

Αλλά και για μαξιλάρια ή για ρανερ ταιριάζουν. 

Στο τέλος θα αποφασίσω. 

Χρησιμοποιώ πάντως υφάσματα από το απόθεμα που έχω κι ό,τι βγει.

Αυτά τα φτιάχνω με τις οδηγίες των μαθημάτων του ελληνικού συλλόγου πατσγουορκ. 

Μου αρέσει να συμμετέχω σε ομαδικά έργα και να βλέπω τους συνδυασμούς που κάνει η καθεμία από τις συμμαθήτριες. 

Τα συγκεκριμένα σχέδια είναι τα περίφημα

 https://en.m.wikipedia.org/wiki/Quilts_of_the_Underground_Railroad

Σύμφωνα με διάφορες παραδόσεις, τα σχέδια αυτά έκρυβαν μηνύματα που  βοηθούσαν τους Αφρικανούς σκλάβους να δραπετεύσουν με ασφάλεια. 

Στον σύνδεσμο μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα. 

Λέω να ψάξω μήπως έχει και κανένα σχέδιο για τη δική μου απόδραση. 

- Λοιπόν, φωνή της συνείδησής μου, τί λες;

Θα τα καταφέρω να βγω σε λίγο;

- Καλέ ναι! Δεν το συζητάμε!

Σε 200 χρόνια θα ανοίξει ένας μικρός διάδρομος κι όλα καλά. 

Ράβε εσύ ράβε.

Κάνε λίγο πιο κει να περάσω γιατί δεν χωράω ούτε εγώ για να βγω.

- Πού πας; 

Μόνη μου θα μείνω;

Δεν θα μου κάνεις παρέα στο ράψιμο;

- Δεν είσαι μόνη σου, έχεις την καλύτερη παρέα, τα κουρελάκια σου, έτσι δεν λες πάντα;

Πάω να τσιμπήσω κάτι γιατί πείνασα κι αν στον γυρισμό έχεις ανοίξει χώρο, θα σου φέρω κι εσένα κάτι. 

Με αυτή την ανάρτηση παίρνω μέρος στο δρώμενο της  Μίας, δαντέλα και/ ή ράψιμο. 

Και κάπως έτσι η ζωή συνεχίζεται για όλους εμάς που δεν ταξιδέψαμε με το μοιραίο τρένο. 

Έχει στοιχειώσει στο μυαλό και στην καρδιά μας η σκέψη όλων όσων έφυγαν τόσο άδικα. 

Αλλά είπαμε

Η ΖΩΗ ΣΥΝΕΧΊΖΕΤΑΙ!!!!

ΝΑ ΕΊΣΤΕ ΌΛΟΙ ΚΑΛΆ ΚΑΙ ΝΑ ΠΡΟΣΕΧΕΤΕ!!!!!

ΦΤΑΣΑΜΕ ΚΑΙ ΕΊΜΑΣΤΕ ΚΑΛΆ!!!

 

-Πού με πας;

-Έλα, εκεί που πηγαίνω κάθε μέρα και παίζω. 

Στο γκαράζ των τρένων. 

Αφού ξέρεις ότι όταν μεγαλώσω θα μάθω να τα οδηγώ. 

-Καλά εσύ ήθελες να γίνεις πιλότος, πότε άλλαξες;

-Η μαμά μου φοβάται τα αεροπλάνα και δεν μ αφήνει να πετάξω, λέει ότι τα τρένα είναι πιο σίγουρα. 

Δεν πειράζει κι έτσι θα ταξιδεύω παντού. 

Είναι κοντά κι αυτό το γκαράζ κι όποτε μπορώ έρχομαι και παίζω μέσα στα βαγόνια και στις μηχανές. 

-Καλά πώς μπαίνεις ; 

Δεν είναι κλειδωμένες οι πόρτες;

-Ναι είναι, αλλά απο την πίσω μεριά έχουν ξεχάσει ένα μικρό παράθυρο ανοικτό. 

Όπως πάντα κάτι θα έχει ξεχαστεί!

Κάποιος δεν έκανε σωστά τη δουλειά του!

Από εκεί μπαίνω  μέσα και παίζω. 

Σήμερα έφεραν και τα βαγόνια από τα τρένα που τράκαραν, έλα πάμε σου λέω. 

Πάμε να παίξουμε γιατί δεν βλέπω να γίνομαι  ούτε οδηγός στα τρένα μετά από αυτό που έγινε. 

Σίγουρα θα άλλαξε γνώμη η μαμά μου.

- Δεν θέλω, φοβάμαι. 

Άκουσα τη δική μου μαμά να λέει ότι οι ψυχούλες θα τριγυριζουν εδώ μέχρι να βρουν το δίκιο τους.

-Τότε πάμε αμέσως, μήπως και τις δούμε ή τις ακούσουμε. 

-Οι ψυχές δεν μιλάνε. 

-ΜΙΛΑΜΕ, πώς δεν μιλάμε. 

ΦΩΝΑΖΟΥΜΕ!!!!!

Αλλά δεν μας ακούει κανείς. 

-Εμείς γιατί σας ακούμε;

-Επειδή είστε παιδιά κι έχετε αθώες ψυχές, γιαυτό μας ακούτε. 

Θα μεταφέρετε ένα μήνυμα στους αγαπημένους μας;

Θα τους πείτε ότι λυπόμαστε που τους δώσαμε τόσο μεγάλη στεναχώρια;

ΔΕΝ ΤΟ ΘΕΛΑΜΕ!!!!

Εκείνο που θέλαμε εμείς, ήταν να τελειώσουμε τις σπουδές μας, να δουλέψουμε, να παντρευτούμε και να κάνουμε παιδιά. 

Να τους δώσουμε χαρές μόνο χαρές. 

-Κι εμείς που αφήσαμε τα παιδάκια μας, λυπόμαστε που δεν θα είμαστε κοντά τους μέχρι να μεγαλώσουν. 

Δεν θέλαμε να φύγουμε έτσι ξαφνικά και να τους βυθίσουμε στον πόνο. 

-Θα τους τα πείτε όλα αυτά;

-Εμείς να τα πούμε, θα μας πιστέψουν όμως;

-Ναι, θα σας πιστέψουν. 

Θα σας πιστέψουν γιατί είστε παιδιά κι έχετε αγνές ψυχές. 

Και κάτι ακόμα. 

Πείτε τους ότι ΦΤΆΣΑΜΕ ΚΑΙ ΕΊΜΑΣΤΕ ΚΑΛΆ!

Τους αγαπάμε πολύ. 

Αφιερωμένο στα αδικοχαμένα μας παιδιά!

Είχα διαλέξει αυτή την εικόνα και είχα γράψει μια άλλη χαρούμενη ιστορία. 

Τα γεγονότα όμως δεν με άφησαν να την αναρτήσω. 

Πονάω όπως όλη η Ελλάδα. 

Η συμμετοχή μου στη συγγραφική Σκυτάλη 

της φίλης Μαίρης από την Γήινη Ματιά. 

ΡΙΓΕΣ ΚΑΙ ΚΥΚΛΟΙ !!!! τσάντα πατσγουορκ

 

Υπάρχει γυναίκα που να λέει όχι σε μια ακόμα τσάντα;

Δεν νομίζω.

 Όσες και να έχουμε, πάντα θέλουμε κάτι καινούργιο. 

Καιρό έβλεπα αυτά τα βαρελάκια και τα μελετούσα.

Δλδ υπολόγιζα πόσες ώρες χρειαζόμουν για να την φτιάξω. 

 

Συνήθως προγραμματίζω τί έχω να κάνω για την επόμενη μέρα, όμως κάνω σχέδια σύμφωνα με τις δυνατότητες που είχα πριν 20 χρόνια. 

Γελάτε ε;

Ακόμα δεν το πήρα απόφαση ότι είμαι στην τρίτη  ηλικία. 

Νομίζω ότι μπορώ να τα κάνω όλα με τους παλιούς ρυθμούς. 

Τέλος πάντων, καιρό παίδευα τα κουρελάκια μου και με παίδευαν, αλλά λίγο πριν τις γιορτές τελείωσε. 

Όλο καμάρι σκεφτόμουν πότε και πού θα πάω για να την κρατήσω. 

Μιας κι έχουμε πολλές επιλογές, είχα να διαλέξω ανάμεσα σε πολλές προτάσεις, λέμε τώρα. 

Άλλες όμως οι βουλές της μαμάς κι άλλες της κόρης. 

Μόλις την είδε την "αγόρασε " !!

-Για μένα την έκανες μανούλα;

-Ναι ναι πουλάκι μου, για σένα. 

Με γεια σου.

Εσύ τουλάχιστον θα την πηγαίνεις βόλτες, εγώ απλά θα την καμάρωνα!

Μου άρεσε όμως πολύ κι αφού τα κομμάτια από το δειγματολόγιο είναι διπλά, θα κάνω άλλη. 

Να λοιπόν πως ξεκινάει αυτή η τσάντα. 

Έκανα ρίγες τις οποίες έραψα επάνω σε μεταξοβαμβακα και μετά κέντησα τις ραφές με διακοσμητικές βελονιές. 

Αφού μπήκε το φερμουάρ, ήρθε η ώρα του πλαϊνού κύκλου. 

Μπήκαν και τα χερούλια κι έτοιμη η πολύχρωμη τσαντούλα που μπορεί να γίνει σε διάφορα μεγέθη. 

Κι αφού η τσάντα μου έχει ΡΊΓΕΣ ΚΑΙ ΚΎΚΛΟΥΣ, μπορεί να πάρει μέρος στην πρόσκληση της Μίας

Μία μου σ ευχαριστώ πολύ που έδωσες στην τσαντούλα μου την ευκαιρία να παρουσιαστεί στη φιλική σου πρόσκληση 158. 

Περίμενε υπομονετικά δύο μήνες, βλέπεις δεν έβρισκα χρόνο να κάνω ανάρτηση, αλλά δικαιώθηκε. 

Θα την δουν και οι φίλες μας από την Ισπανία. 

ΝΑ ΕΊΣΤΕ ΌΛΟΙ ΚΑΛΆ ΚΑΙ ΝΑ ΠΡΟΣΕΧΕΤΕ   !!!

ΚΗΡΟΠΉΓΙΑ!!!!

-Τώρα που τελείωσαν τα Χριστούγεννα και η πρωτοχρονιά, δεν θα φτιάξουμε άλλες κατασκευές;

-Δεν σταματάμε ποτέ. 

Τόσα υλικά έχουμε. 

Πώς θα περάσει ευχάριστα η ώρα μας;

Θα κάνουμε κάτι για όλο το χρόνο. 

-Καμινάδες;

-Ε όχι και Καμινάδες βρε κορίτσια!

Κηροπήγια!

-Κηροπήγια;

Θα τα ανάψουμε κιόλας;

-Κάντε υπομονή και θα σας πω.

 

-Θα συνδυάσουμε κουρελάκια, υπόλοιπα από δαντέλες  και χάρτινα ρολλά.

Ζεστή σιλικόνη για να τα κάνουμε να φαίνονται ότι έλιωσαν και στάζουν. 

Μπορούν να σταθούν παντού. 

Ακόμα και στο πάτωμα. 

Επάνω θα βάλουμε ψεύτικα ρεσώ για σιγουριά. 

Μη βάλουμε και φωτιά. 

Όπως βλέπετε, κόλλησα χαρτόνι στο εσωτερικό, λίγο πιο κάτω από το στόμιο κι εκεί επάνω θα βάλουμε τα ρεσώ. 

Κι επειδή είναι αρκετά ψηλά, τα γεμίσαμε με εφημερίδες και στη βάση βάλαμε από μια πέτρα για να τα κρατάει σταθερά  

Θα τα χρησιμοποιήσω και στην επόμενη έκθεση Αγιογραφίας.

Πλαισιώνουν τις εικόνες πολύ ωραία. 

Έγιναν σαν ξυλόγλυπτα!

Μετά το πλαστικό χρώμα, πέρασα πατίνα που την έφτιαξα με χρώμα λαδιού και λίγο νέφτι. 

Βάφουμε όλη την επιφάνεια κι αμέσως σκουπίζουμε με ένα μωρομάντηλο για να βγάλουμε το περισσότερο χρώμα. 

Στις εσοχές παραμένει το πιο σκούρο και δείχνει ανάγλυφη η επιφάνεια. 

Στο τέλος και λίγη χρυσή πατίνα σε ελάχιστα σημεία. 

Η ζεστή σιλικόνη κάνει πολύ ωραία σχέδια σαν λιωμένο κερί. 

Πρώτο χέρι βελατούρα ή άσπρο πλαστικό. 

Κάτι θα υπάρχει στο σπίτι. 

Αν σας αρέσουν τα αφήνετε και άσπρα. 

Μετά ό,τι χρώμα θέλουμε. 

Εγώ είχα αυτό από άλλη κατασκευή. 

Εδώ στον ήλιο να  στεγνώσουν .

Για να δούμε από πού ξεκίνησαν;

Χάρτινοι σωλήνες, ατλακόλ και δαντέλες διάφορες. 

Πρώτα κόλλησα γύρω γύρω αυτή που μοιάζει με δίχτυ.

Στέγνωσαν και μετά έκοψα κομμάτια από παλιά κουρτίνα που βρήκα στη λαϊκή. 

Τα κόλλησα κι αυτά με ατλακόλ κι όταν στέγνωσαν τα έβαψα. 

Ο σάκος δεν άδειασε.  Έπεται συνέχεια. 

Έγιναν τόσο ωραία που δεν νομίζω να σταματήσουμε μόνο σ αυτά. 

Έρχεται το ΠΆΣΧΑ!

Θα χρειαστούμε κηροπήγια για τη διακόσμηση μας.

Οπότε ξέρετε εσείς. 

ΔΕΝ ΠΕΤΆΜΕ ΤΊΠΟΤΑ!!!!

Τα δωράκια συνεχίζουν να πηγαίνουν και να έρχονται. 

Από την ανταλλαγή που διοργάνωσε η Μαριλένα κι εφέτος, πήρα αυτή την κάλτσα γεμάτη με λιχουδιές και δωράκια τα οποία εξαφανίστηκαν αμέσως. 

Ευχαριστώ πολύ τη φιλη  Άννα και την Μαριλένα και του χρόνου να είμαστε όλοι καλά. 

Εγώ συνεχίζω και στέλνω γιατί δεν τα πρόλαβα όλα πριν τις γιορτές. 

Δυστυχώς και κάποια δεν έφτασαν ποτέ οπότε θα τα ξαναστείλω. 

Εφέτος τα ΕΛΤΑ μας ταλαιπώρησαν αρκετά. 

ΝΑ ΕΊΣΤΕ ΌΛΟΙ ΚΑΛΆ ΚΑΙ ΝΑ ΠΡΟΣΕΧΕΤΕ!!!

ΧΙΟΝΆΝΘΡΩΠΟΣ!!!!

Χρόνια πολλά και καλή χρονιά!

Ήδη είμαστε στην τρίτη μέρα του 2023 κι αρχίσαμε τις κατασκευές. 

Κάτι πρέπει να κάνουμε για να σταματήσουμε να τρώμε. 

Θέλαμε να παίξουμε με το χιόνι και να φτιάξουμε αληθινό χιονάνθρωπο, αλλά δεν το βλέπουμε προς το παρόν. 

 

 

Μέσα στην καρδιά του χειμώνα κι ο ήλιος λάμπει στον ουρανό. 

Τα δέντρα μπερδεύτηκαν κι άρχισαν να ανθίζουν. 

Οι εποχές ανακατεύτηκαν τελείως. 

-Κάποιος φωνάζει, για να τον ακούσουμε. 

-Βοήθεια Βοήθεια!

Βάλτε μου λίγο αντιηλιακό, κάηκα.

Σε λίγο θα γίνω μελάτος. 

Δεν βλέπετε τον ήλιο, δεν βλέπετε ότι το θερμόμετρο δείχνει ακόμα καλοκαιρινές θερμοκρασίες;

 Γιατί βιαστήκατε να με βγάλετε από τη χειμερία μου νάρκη;

- Συγνώμη κύριε χιονάνθρωπε, αλλά είπαμε μήπως καταφέρουμε να κάνουμε το χιόνι να ζηλέψει και να έρθει επιτέλους. 

-Κι εγώ τί φταίω;

-Δεν είπαμε οτι φταις, απλά πήραμε ε τα υλικά μας και φτιάξαμε ένα χωριουδάκι. 

Χειμώνας είναι, τί πιο λογικό να κάνουμε  κι έναν χιονάνθρωπο;

Κι αφού δεν είχαμε χιόνι, βολευτήκαμε με 3 άσπρα κουμπάκια. 

Πού θα πάει, θα πέσει και το χιονάκι μέχρι τέλος του μήνα. 

- Με τον πόνο μου παίζετε δλδ;

Κι εγώ θέλω να κατέβει η θερμοκρασία, να χιονίσει και να ξαναδώ τους αγαπημένους μου φίλους, τα παιδιά. 

Να τα βλέπω να τρέχουν και να πετάνε χιονόμπαλες το ένα στο άλλο, να βλέπω  τα κατακόκκινα μαγουλάκια τους και τη χαρά ζωγραφισμένη στα ματάκια τους.

- Κι αυτά σε περιμένουν με μεγάλη λαχτάρα για χιονοπόλεμο κι όχι μόνο. 

Στερήθηκαν το ομαδικό παιχνίδι αρκετά. 

Αφού είμαστε μέσα στο σπίτι λοιπόν, έχουμε και πολλά υλικά, είπαμε να μην καθόμαστε άλλο. 

Ας παίξουμε έστω κι έτσι. 

Τα μικρά χεράκια, πήραν ψαλίδια, κόλλες και πινέλα κι άρχισαν. 

Δεν γινόταν να μη πάρουμε μέρος στην πρόσκληση της Μίας.

Να φτιάξουμε ενά χιονάνθρωπο με όποιο τρόπο θέλουμε. 

Υποσχόμαστε όμως, να φτιάξουμε και με χιόνι, μόλις πέσει φυσικά. 

Η Ιωάννα σας χαιρετά και πάει να συνεχίσει το παιχνίδι της με τα καρφάκια. 

-Γιαγιά, μη ξεχνάς την πιτόπρασα [ πρασόπιτα ]  στον φούρνο, νομίζω έγινε. 

-Πωπω Ιωάννα, καλά που μου τη θύμησες τρέχω. 

Αυτά παθαίνει οποίος παίζει και μαγειρεύει συγχρόνως. 

ΝΑ ΕΊΣΤΕ ΌΛΟΙ ΚΑΛΆ ΚΑΙ ΝΑ ΠΡΟΣΕΧΕΤΕ!

ΕΥΤΥΧΙΣΜΈΝΟΣ Ο ΚΑΙΝΟΎΡΓΙΟΣ ΧΡΟΝΟΣ!