Δευτέρα 12 Σεπτεμβρίου 2022

ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ ΚΈΝΤΗΜΑ!! Στον καμβά της ιστορίας.







Στον Καμβά της Ιστορίας.
Μια μοναδική έκθεση παρουσιάζεται, για λίγες μέρες ακόμα, στο Μουσείο Λαϊκής Τέχνης & Παράδοσης «Αγγελική Χατζημιχάλη» με εργόχειρα, που ιστορούν πρόσωπα και γεγονότα της Ελληνικής μας Ιστορίας. 
200 χρόνια μετά την Ελληνική Επανάσταση και τη δημιουργία του ελληνικού κράτους, κεντήστρες από όλη την Ελλάδα, δίνουν ζωή στην πλούσια παράδοση και τη λαογραφία της χώρας μας, με μοναδικά σχέδια κεντημάτων που κοσμούν μεγάλα μουσεία του κόσμου. Εμπνέονται από τη διαχρονική πορεία του ελληνισμού και αναπαριστούν με βελόνα και κλωστή σημαντικά πρόσωπα και γεγονότα.
Στην έκθεση συμμετέχουν, 162 κεντήστρες της Συντροφιάς του Συλλογικού Κεντήματος με 325 έργα. Στην ίδια έκθεση μπορεί ο επισκέπτης να θαυμάσει και το έργο που φιλοτέχνησαν τα μέλη του Λυκείου Ελληνίδων Βόλου, που αναπαριστούν σε φυσικό μέγεθος (1,93 x 2,01 μ.), την Χάρτα της Ελλάδος του Ρήγα Βελεστινλή. Αποτελείται από 12 φύλλα, κεντημένα από ισάριθμες κεντήστρες με παραδοσιακές βελονιές.



η χάρτα του Ρήγα 



Ένα όνειρο ζωής, πήρε επιτέλους, σάρκα κσι οστά. 
Η ιδέα της φίλης Κλαυδίας Μάμαλη, να κεντηθεί η ιστορία της Ελλάδας, έγινε πραγματικότητα μετά από πολλή  κι οργανωμένη προσπάθεια. 








Έργα κεντημένα με απέραντη αγάπη και μεράκι από δεκάδες γυναίκες στην Ελλάδα και το εξωτερικό. 



Όσο και να τα περιγράψεις, όσες φωτογραφίες κι αν βγάλεις, αν δεν τα δεις από κοντά δεν αντιλαμβάνεσαι το μέγεθος της δουλειάς. 







Έργα χωρισμένα σε χρονικές περιόδους. 








 Ιστορικά πρόσωπα, μνημεία, σημαίες, αγάλματα, μάχες κι άλλα πολλά θέματα εκτίθενται στον χώρο του μουσείου. 
















Όταν κάτι θέλεις πολύ, συνωμοτεί το σύμπαν, έτσι δεν λένε;
Ε αφού συνωμότισε για να γίνουν όλα αυτά, δεν θα το έκανε και για μένα;
Μια βόλτα αυθημερόν από τη Θεσσαλονίκη για να δω και να θαυμάσω από κοντά όσα από τα έργα εκτίθενται αυτή τη στιγμή. 
Δεν χωράνε όλα, οπότε γίνονται αλλαγές. 










Δεν ξέρεις ποιο να πρωτοθαυμάσεις !
Ο μύθος της αρπαγής της Ευρώπης, έργο της κυρίας Γαλανάκη. 
Απίστευτη δουλειά και λεπτομέρειες μοναδικές. 








Σε λίγες μέρες θα τελειώσει η έκθεση σ αυτόν το χώρο. 
Τα έργα όμως θα πρέπει να παρουσιαστούν κι αλλού. 
Σε όλη την Ελλάδα και στο εξωτερικό. 
Μακάρι να υπάρξουν φορείς που θα αναλάβουν την μεταφορά και την έκθεση τους.




Φυσικά όταν συναντάς και φίλες, το ταξίδι γίνεται ιδανικό. 

Είχα την χαρά να δω πάλι τις αγαπημένης μου Κλαυδία Μάμαλη και Ράνια Κυριακού και να γνωρίσω από κοντά την Θεσσαλονικιά Γεωργία Κολτσιάκη.




Άλλη μια φίλη που ήρθε στην έκθεση για να γνωριστούμε κι όχι μόνο, είναι η Ελένη Σιγούντου. 



Συνδιάσαμε το τερπνόν μετά του ωφελίμου. 
Έφερε να μας δείξει πώς γίνεται το Χιώτικο μωσαϊκό, δλδ διάφορες δαντέλες που ενώνονται με την τεχνική του λασέ.
Σε άλλη ανάρτηση θα μιλήσουμε περισσότερο γιαυτή την τεχνική. 





Η αγαπημένη Μάνια Χατζηιωανίδη, θαυμάζει το δαντελένιο πατσγουορκ. 



Στον ίδιο χώρο, μπορεί να θαυμάσει κάνεις , την μόνιμη έκθεση με παραδοσιακές στολές και είδη οικιακής χρήσεις. 


Αξίζει να επισκεφθείτε το μουσείο και να ακούσετε την ιστορία του. 















Η χειροτεχνία μας ενώνει. 
Δεν πρέπει να αφήσουμε να ξεχαστούν όλες αυτές οι τεχνικές.  
Ό,τι κι όσα γνωρίζουμε, έχουμε υποχρέωση να τα διδάξουμε και στη νεότερη γενιά  .
Ευτυχώς που υπάρχουν πολλά πρόθυμα παιδιά που ασχολούνται κι αυτό είναι παρήγορο. 


Έφυγα γεμάτη από χαρά και από εικόνες. 
Τόσες που χρειάζομαι μέρες για να τις διαχειριστώ. 

Φυσικά ανταλλάξαμε και δωράκια τα οποία θα σας τα δείξω στην επόμενη ανάρτηση. 

Αγαπημένες μου φίλες, σας χαιρετώ κι εύχομαι να ανταμώσουμε γρήγορα σε κάποια άλλη εκδήλωση. 

ΝΑ ΕΊΣΤΕ ΌΛΟΙ ΚΑΛΆ!

ΚΑΛΗ ΣΧΟΛΙΚΗ ΧΡΟΝΙΆ ΣΕ ΜΑΘΗΤΕΣ , ΓΟΝΕΙΣ, ΓΙΑΓΙΑΔΕΣ  ΚΑΙ ΠΑΠΠΟΥΔΕΣ!!!!!!




Τρίτη 2 Αυγούστου 2022

ΜΑΝΙΤΑΡΟΣΠΙΤΑ !!!

 Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα χωριό ψηλά στο βουνό, ζούσαν μερικά ξωτικά που δεν είχαν σπιτάκια. 

Ο χειμώνας που πέρασε ήταν πολύ βαρύς και με τις βροχές και τα χιόνια τα σπιτάκια τους διαλύθηκαν. 


Ήθελαν να κάνουν καινούργια αλλά δεν είχαν υλικά ούτε ήξεραν τον τρόπο. 


Αποφάσισαν να ζητήσουν βοήθεια. 



-Ποιος θα μας βοηθήσει, ρώτησε το πιο μικρό ξωτικό που το έλεγαν Αλίκη. 





-Ξέρω ξέρω εγώ, είπε το δεύτερο ξωτικό που το έλεγαν Έλλη.







Θα πάω στη φίλη μου την Ευγενούλα, το μεγαλύτερο ξωτικό, που μένει λίγο πιο κάτω μαζί με τη γιαγιά της.



Είπε κι έτρεξαν αμέσως. 




Εγώ θα σας περιμένω εδώ γιατί κουράστηκα.



Νομίζω ότι θα μας βοηθήσουν. 



-Χρειαζόμαστε και φως για το βράδυ για να βλέπουμε, είπαν όλα μαζί. 


Μη στεναχωριέστε καλά μου ξωτικά, είπαν οι ξωτικογιαγιάδες.

Όλα θα γίνουν όπως τα θέλετε. 



Έτσι έπιασαν δουλειά οι ξωτικογιαγιάδες  μαζί με τις ξωτικό εγγονές.
Ζύμωσαν κι επλασαν τον πηλό με πολύ μεράκι. 



Έβαλαν όλες τις γνώσεις τους.



Αν και είχαν καιρό να φτιάξουν σπιτάκια, δεν γινόταν να μη βοηθήσουν τα μικρά ξωτικά. 




Σε λίγο έμειναν μόνο οι ξωτικογιαγιαδες, γιατί οι ξωτικό εγγονές κουράστηκαν και πήγαν να παίξουν. 



Αφού τελείωσαν τα σπιτάκια, τα άφησαν να στεγνώσουν για να τα βάψουν. 

Έλα όμως που τη νύχτα κυκλοφορούν κσι ζημιάρικα ξωτικά. 


Μπήκαν μέσα στα σπιτάκια κι άρχισαν να χορεύουν σαν τρελά, μέχρι που τα ράγισαν. 




Μόλις είδαν την ζημιά που έκαναν, όπου φύγει φύγει. 




Ήξεραν ότι οι ξωτικογιαγιάδες δεν αστειεύονται και θα τα τιμωρούσαν. 



Μόλις είδαν την ζημιά οι ξωτικογιαγιάδες, τους έπιασαν από τα αυτιά και τους έβαλαν να πλασουν μικρά μικρά μπαστουνάκια για να κλείσουν τις ρωγμές. 



-Εσύ φταις, έλεγε το ένα. 
-Όχι, εσύ φταις, έλεγε το άλλο. 




Εξαιτίας σου πλάθουμε τώρα μπαστουνάκια κσι φυλλαράκια. 
-Μη ξεχάσετε την κόλλα, ακούστηκαν οι ξωτικογιαγιάδες. 
Θα ξεκολλήσουν και θα πάει τζάμπα ο κόπος μας.




Σας έλεγα να τα βάλετε στη σκιά για να στεγνώσουν.
Εσείς όμως τα αφήσατε στον ήλιο κσι χορεύατε κιόλας. 



Αντε κουράγιο, λίγα έμειναν  ακόμα. 

-Στρώστε και πέτρες στην αυλή, φώναξαν οι ξωτικογιαγιάδες. 




-Ωχ! πάνω που νομίζαμε ότι τελειώσαμε. 
-Πιάστε κσι τα πινέλα κι ελάτε να τα βάψουμε, ακούστηκαν πάλι οι ξωτικογιαγιάδες. 




-Γρήγορα γιατί κάνει πολύ ζέστη κσι πρέπει να μπούμε μέσα, είπαν οι ξωτικό εγγονές. 


Κρατήστε ομπρέλες και περιμένετε. 



Έτσι έγιναν τα σπιτάκια και βολεύτηκαν τα μικρά ξωτικά.




-Τώρα που θυμηθήκαμε πώς γίνονται, ας κάνουμε κι άλλα, είπαν οι ξωτικογιαγιάδες. 




Νομίζω ζητούσαν αφορμή για να παίξουν. 
Λέτε να τα ράγισαν μόνες τους για να αργήσουν να τελειώσουν;
Μπα, μάλλον ξέχασαν ότι τα βάζουμε στην σκιά για να στεγνώσουν και αλείφουμε με  κόλλα τα  βάζα πριν απλώσουμε επάνω τους τον πηλό. 

Δεν πειράζει, τα κατάφεραν πάντως μια χαρά. 
Ευχαριστούμε πολύ ξωτικογιαγιάδες. 

Εσείς να ακολουθήσετε τις οδηγίες, μη ραγισουν κσι τα δικά σας. Εντάξει;
Τα αφήνουμε να στεγνώσουν στη σκιά και αλείφουμε με κόλλα τα βάζα, είπε η ξωτικό Ιωάννα, δίνοντας οδηγίες από το τηλέφωνο. 


Αν έχετε απορία αν υπάρχουν και ξωτικοπαππούδες στο χωριό, υπάρχουν πώς δεν υπάρχουν. 

Τί κάνουν;


Παίζουν τάβλι!
Ο καθένας τη δουλειά του. 



ΝΑ ΕΊΣΤΕ ΌΛΟΙ ΚΑΛΆ ΚΑΙ ΝΑ ΠΡΟΣΕΧΕΤΕ. 


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...